دروغ

از دروغ خسته ام

از اين بازي 

از اين سرگرداني

از اين كشمكش هر روزي

از لبخند بيزارم

از اشك

از نقاب خوشبختي بر چهره

من

من، بغض فروخورده ام

من، فريادء نكشيده ام

من، باران نباريده ام

من، رود نخوروشيده ام

امان امان

ز روزي كه فرياد كشم

و سيل سيل باران ببارم

امان 

امان

پاشويه پر از برگ خزان ديده زرد است

شب، ملبورن، استخر، كودكان

توي اينه به چشمان خود مينگرم. نگاهم با من غريبه شده. چيزي در نگاه من تغيير كرده. چيزي عوض شده. نگاهم غمناك نيست. 

نگاهم سردرگم است، نگاهم غريب است 

غروب، اتوبوس، نوزاد

دارم از خونه خودم فرار ميكنم. به سرعت همه چيز رو جمع كردم. نوزاد رو برداشتم و زدم به چاك

براي اولين بار دوست ندارم ببينمش

بريريت

پدربزرگ ميگه زن موهامو امشب مرتب كوتاه كن فردا هم اسفند و بساط شادي رو فراهم كن. 

مادريزرگ ميخنده و ميگه ما كه موقع داماد شدنش نيستيم، فردا داماديشه

و من به بريريت و پسر كوچكم فكر ميكنم و سكوت ميكنم

چرا سكوت ميكنم

چرا

ماشين كوكي

دوست داشتن واژه اي غريب است كه معنايش را برايم از دست داده است. به تصوير پدرم ار فرسنگها دورتر نگاه ميكنم و چه دور مي آيد دوست داشتنش. به او كه در اين لحظه كنارم دراز كشيده نگاه ميكنم و فقط ديواري بلند ميبينم. گاهي تعجب ميكنم كه با هم حتي حرف ميزنيم. 

هر روز از سر وظيفه بلند ميشوم، به موهايم شانه ميزنم و وظايف روز را از سر ميگيرم. تبديل به ماشين كوكي شده ام. فقط حركت ميكنم و نگاه ميكنم. جايي از من آسيب ديده كه نميدانم أيا ترميم ميشود يا نه

البرز

كودكم رسيد. دوست دارم در اغوشش بگيرم و در زير باران در ميان جمعيت خود را گم كنم جوري كه هرگز كسي پيدايمان نكند. حس رفتن دارم، حس كندن دارم...

بوسه

يك زن، حتي در آستانه ٤٠ سالگي، حتي با شكمي برآمده، دلش بوسه عاشقانه ميخواهد.

لبان خشكيده من

طعم بوسه را از ياد برده اند

جورج مايكل درگذشت

شب، نصف شب، تعطيلات

كنار خيابان راه رفتم و گريستم. شب او گريست. كودكم را بغل زد و گريست. 

باز هم سوْال تكراري،

آيا بايد بمانم؟

تعطيلات

همه ميخندند، همه از تعطيلات لذت ميبرند. من اما مردم را با زن ديگر تصوير ميكنم و دل شكسته ام. چيني دل من بند نميخورد

گاه كه دست نوازشي به سرم ميكشد، ارام لبخند ميزنم. ميپرسد خوبي؟ ميگويم آري. 

ميخواهي يداني خوبم؟ 

نه نيستم، من خرابم خراب 

من آواره ام

تنها بند من به زندگي كودكانم هستند، همانها كه ميگويي برايشان حس مادري ندارم

اگر نبودند، من اينجا نبودم

اين را ديگر مطمئنم

نوسا ريزورت

شب، تاريكي، تعطيلات
با مرسدس اومديم تعطيلات، آيا لذت ميبريم؟ شك دارم. به هر چيز كه نگاه ميكنم بيمار است. من بيمارم، او بيمار است، رابطه، از همه بدتر، سكس، بيمار، ماشين هشتاد هزار دلاري، بيمار.
تنها چيز سالم اين وسط دختر معصومم است كه زير فشار وجود بيمار ما، اميدوارم سالم بماند. چه انتظاري از من؟ مرد من براي زن ديگري دلتنگ است. مرد من با من راه ميرود، با من سفر ميرود، چون مجبور است. آيا دوستش دارم؟ نميدانم. فقط ميدانم طاقت دوريش را ندارم. شايد هم دارم پيدا ميكنم.
من تحمل كردم كه مردم زير سقف خانه من براي زن ديگرى بي تابي كند. مرد من و افكارش با من فرسنگها فاصله دارند. مرد من مرا مادر سنگدل ميداند. امتداد نگاه ما ديگر در هم گره نميخورد. من در دلم به او بيراه ميگويم. بي انصاف، نامرد، كثافت، چطور دلت آمد، چطور دلت ميآيد هنوز. هر ميگذرد دل من خونين تر ميشود. آيا اين زندگي ادامه ميابد؟

من شك دارم....من خيلي شك دارم...
من بيش از حد توانم گذشت دارم ميكنم.
شادي و لبخند دير زمانيست كه راه دل مرا گم كرده اند
من خسته و فرسوده ام و هنوز يك موجود زنده در درونم ميپرورم. گاه تعجب ميكنم كه چطور اين موجود از اين همه درد من نميتركد

مرسدس

گفتم نه، پاسخ من زير سوْال بردن ١١ سال زندگي بود. ١١ سال بد بودم و نميدانستم. 

نگفتم كه نامرد، خيانت كردي، كثافت كردي، جايزه هم ميخواهي....

گريستم و معذرت خواستم.....

چون هميشه كودك بيچاره ام هم زير پتك رفت....

كودك بيچاره ام 

خواهش ميكنم سالم باش

و گاهي حسرت روزهاي سياه گذشته رو ميخوري. كاش در همان روزهاي سياه مانده بودي و به اين جهنم نيامده بودي

در آستانه ٣٤ هفتگي

پسرم

برايت حتي يك جمله هم ننوشته ام. هيچ اثري از تو در دفتر خاطره من نيست. تقدير تو اين بود كه نطفه ات در سال سرگشتگي پدرت بسته شود. اميدوارم تقديرت در خارج از زهدان من بخت برگشته بهتر باشد

زولوفت

نفس ميكشم يك ، دو ، سه، چهار

همه آرامشهاي خيالي به درونم بياييد

يك، دو، سه، چهار، پنج، شش

همه دردهاي جان فرسا از من خارج شويد

من طاقت ميآورم

دوباره جايي به اسم خانه

يرگشتيم

من به آوارگي و او به معشوقه اش

برگشتيم

اين راه تا كي ادامه دارد

پاك كردم هر اثر را

خودم را شكنجه ميكنم.

خودم را ذره ذره آب ميكنم

تا كي 

نميدانم

تا كجا 

نميدانم

اما جايي بايد باشد كه هر چه ميخواهم بگويم

زهدانم درد ميكند

آيا كودكم اين همه درد را طاقت خواهد آورد؟

كودك بيچاره ام

كودكان بيچاره ام

سنگ سبز آبي

در چشمانم به راحتي دروغ ميگويد

و من قهقه ميزنم

هم وجدان او بي حس شده

هم دل مرده من

تهران

بار ديگر تهران

تهران خسته آلوده مرا در آغوش بالهاي غبار آلودش ميكشد، اما من ميترسم آزادانه در خيابانهايي كه انقدر تشنه شان هستم راه بروم. براي كودك زهدانم كه وظيفه محافظت بر گرده ام گذاشته. 

تهران

تهران خسته فرسوده آلوده

نميدانم كدام خسته تريم

كدام فرسوده تَر

كدام آلوده تَر

اما دلم براي روزهاي آزادانه در دامان تو تنگ شده. من محكومم كه خستگي و فرسودگي ام را در آغوشت پنهان كنم و ....

تهران

بار ديگر تهران

تهران خسته آلوده مرا در آغوش بالهاي غبار آلودش ميكشد، اما من ميترسم آزادانه در خيابانهايي كه انقدر تشنه شان هستم راه بروم. براي كودك زهدانم كه وظيفه محافظت بر گرده ام گذاشته. 

تهران

تهران خسته فرسوده آلوده

نميدانم كدام خسته تريم

كدام فرسوده تَر

كدام آلوده تَر

اما دلم براي روزهاي آزادانه در دامان تو تنگ شده. من محكومم كه خستگي و فرسودگي ام را در آغوشت پنهان كنم و ....